Anna Orzelska

Anna Orzelska wydana za mąż za ks. Karola Ludwika von Holstein-Beck opuściła Warszawę, a pałac odstąpiła w 1730 roku Augustowi II. Król w tym samym roku odstąpił go Marii Zofii z Sieniawskich Denhoffowej w zamian za dożywocie Wilanowa. Transakcja ta okazała się dla Denhoffowej bardzo korzystna, bo zyskała piękny pałac w stolicy, a rezydencja wilanowska wróciła do niej po śmierci króla w roku 1733. W roku 1731 Maria Zofia Denhoffowa poślubiła ks. Augusta Aleksandra Czartoryskiego, późniejszego wojewodę ruskiego. W okresie, kiedy zamieszkiwała wraz z mężem w pałacu, nie dokonywano w nim poważniejszych prac. Później pałac przeznaczono na mieszkanie dla ich syna ks. Adama Kazimierza, jednego z najbardziej oświeconych magnatów polskich tego czasu, wybitnego mecenasa sztuki, który w 1761 roku poślubił Izabellę z Flemmingów. W latach 1766- -1768 przebudowano dla księżny Izabelli apartament parterowy według projektu i pod kierunkiem Jakuba Fontany. Następna przebudowa pałacu miała miejsce w latach 1770-1781 pod kierunkiem Efraima Schroegera. Rozszerzono wówczas korpus główny dodając w fasadzie po jednym oknie z każdego końca. Widok pałacu po tej przebudowie pozostawił znany malarz wenecki pracujący wówczas w Warszawie Bernardo Bellotto zwany Canaletto. W 1782 roku pałac w wyniku działów rodzinnych stał się własnością ks. Adama Kazimierza Czartoryskiego. W 1811 roku przeszedł na własność ordynata Stanisława Zamoyskiego, wówczas senatora-wojewody Księstwa Warszawskiego, ożenionego z córką Adama Kazimierza i Izabelli z Flemmingów, słynną z piękności Zofią. Stanisław Zamoyski niezwłocznie przystąpił do gruntownej przebudowy pałacu.

Comments are closed.