Dzieci Szlankiera

Dzieci Szlankiera

W roku 1922 dzieci Karola Jana Szlenkiera sprzedały pałac poselstwu włoskiemu, później podniesionemu do godności ambasady. W pałacu przeprowadzono szereg zmian, które częściowo zatarły jego pierwotny charakter. W czasie powstania warszawskiego ucierpiało bardzo skrzydło frontowe. Ambasada włoska już w roku 1945 objęła budynek w posiadanie i w 1946 roku przystąpiła do jego odbudowy. Ukończono ją w roku następnym. Warto podkreślić, że ambasada włoska tuż po wojnie była jedynym przedstawicielstwem dyplomatycznym w Warszawie, które zajęło swój dawny, przedwojenny lokal. W latach 1964-1965 pałac gruntownie wyremontowano. Wygląd, jaki budynek wówczas otrzymał, zachował się do dziś. Dzisiejszy pałac Szlenkierów różni się dość znacznie od tego, jaki przetrwał do roku 1944. Zmiany zaszły zarówno w wyglądzie fasady, jak i wnętrz. Fasadę znacznie uproszczono rezygnując z niektórych elementów jej dekoracji. Nie odtworzono np. atlantów przy bramie podpierających balkon pierwszego piętra, a okna drugiego piętra pozbawiono obramień. Nienaruszone zachowały się elewacje od dziedzińca, a z wnętrz klatka schodowa. Wielki salon i jadalnia na pierwszym piętrze otrzymały po wojnie nową klasycystyczną dekorację sztukatorską wykonaną przez rzemieślników z Włoch. Wnętrza reprezentacyjne ambasady prezentują się okazale, szkoda jednak, że zniszczenia wojenne i późniejsza restauracja zatarły ich specyficzny dziewiętnastowieczny charakter.

Comments are closed.