Historia Pałacu Kazimierzowskiego

W roku 1735 August III odstąpił całą posiadłość pierwszemu ministrowi gabinetu saskiego hr. Aleksandrowi Józefowi Sułkowskiemu z zastrzeżeniem dożywotniego użytkowania koszar i stajen. Nowy właściciel zbudował tu niebawem cegielnię, fabrykę pieców i browar, a niebawem przystąpił do Odbudowy pałacu, która została przeprowadzona w latach 1737-1739 najprawdopodobniej według powstałych nieco wcześniej projektów architektów Deybla i Jaucha. Robotami budowlanymi kierował Carl Friedrich Pöppelmann. Pałac otrzymał w wyniku odbudowy nową szatę zewnętrzną skomponowaną pod wpływem późnego baroku drezdeńskiego i francuskiego rokoka. Elementem wyróżniającym pałac w panoramie Warszawy oglądanej od strony Wisły była pękata blaszana kopuła nad częścią środkową korpusu. W latach 1765-1766 posiadłość wraz z pałacem nabył król Stanisław August na pomieszczenie tu Korpusu Kadetów – Szkoły Rycerskiej dla młodzieży szlacheckiej, którą zobowiązał się założyć wstępując na tron. Gruntowną restaurację budynku rozpoczęto już w roku 1765 według projektu Dominika Merliniego. Objęła ona głównie wnętrza, forma zewnętrzna pałacu pozostała niemal bez zmian. Jedyną istotniejszą zmianą było wprowadzenie nad pierwszym piętrem antresoli przeznaczonej na sypialnie dla kadetów. W uczelni tej kształcili się m.in. Tadeusz Kościuszko i Julian Ursyn Niemcewicz. Za czasów okupacji pruskiej dawne koszary saskie i pomniejsze budynki znajdujące się na terenie należącym do dawnego pałacu Kazimierzowskiego wynajęto na mieszkania.

Comments are closed.