Nowa Siedziba Krasińskich

Nowa Siedziba Krasińskich

Nowa siedziba była neorenesansową piętrową budowlą, regularną i symetryczną, wybudowaną na wydłużonym planie i odznaczającą się skomplikowaną bryłą. Do jej budowy zastosowano żeliwo, materiał wchodzący dopiero w powszechne użycie. Taras pierwszego piętra pomiędzy ryzalitami elewacji o- grodowej wsparty jest na czterech parach smukłych żeliwnych kolumienek. Dekorację rzeźbiarską pałacu opracował Juliusz Faustyn Cengler. Trójkątny fronton elewacji frontowej wieńczą rzeźby dzieci personifikujących cztery pory roku. We wnękach ryzalitów bocznych znalazły się rzeźby przedstawiające Fortunę i Ceres, tę samą elewację ozdobiono również popiersiami czterech hetmanów: Stanisława Koniecpolskiego, Stefana Czarnieckiego, Pawła Sapiehy i Jana Tarnowskiego. Elewację ogrodową zdobią natomiast popiersia królowych: Wandy, Dąbrówki, Jadwigi i Barbary. Spadek terenu od strony ogrodowej wykorzystano na założenie malowniczych tarasów i schodów, dzięki którym park ursynowski uchodził za jedno z najpiękniejszych założeń tego rodzaju w okolicach Warszawy. Eliza Krasińska w rok po śmierci męża poślubiła znacznie młodszego od siebie Ludwika Krasińskiego, człowieka rzutkiego i energicznego, który zajął się administracją jej ogromnego majątku. W dziejach Ursynowa rozpoczął się trzydziestoletni okres rozkwitu. Eliza zmarła w roku 1876. Posiadłość przekazała testamentem swemu drugiemu mężowi. Kiedy ten ostatni zmarł w roku 1895, Ursynów dostał się ordynatowi opinogórskiemu Adamowi Krasińskiemu, wnukowi Zygmunta. Nowy właściciel ofiarował posiadłość w roku 1906 Seminarium Nauczycieli Ludowych, które mieściło się tu jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym.

Comments are closed.