Pałac Borchów

Pałac Borchów

W trzeciej ćwierci XVII w. znajdował się w tym miejscu drewniany dwór Aleksandra Połubińskiego, marszałka Wielkiego Księstwa Litewskiego. W 1681 roku dwór ten przeszedł na własność Wawrzyńca Wodzickiego, skarbnika ziemi nurskiej. W XVIII w. posesję nabył znany bankier baron Piotr de Riacour i wystawił na niej murowany barokowy pałac. W 1768 roku syn jego, hr. Andrzej de Riacour, dyplomata w służbie saskiej, sprzedał pałac Janowi Borchowi, podkanclerzemu koronnemu, później wojewodzie inflanckiemu, wreszcie kanclerzowi wielkiemu koronnemu. Najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych XVIII w. pałac przebudował w stylu klasycystycznym Dominik Merlini. W roku 1800, w okresie okupacji pruskiej, pałac nabył od hr. Michała Borcha cukiernik Ludwik Nesti, który założył w nim słynną w Warszawie restaurację i cukiernię. W latach 1810-1837 pałac był własnością rodziny Kernerów i z tym właśnie okresem w dziejach budowli związana jest interesująca anegdota: „Wreszcie gmach ten ma także pamiątkę wdzięczności hojnego wynagrodzenia za wierność i odwagę” – pisał Franciszek Maksymilian Sobieszczań- ski, badacz przeszłości Warszawy, w pracy o ulicy Miodowej. „Książę Józef Poniatowski, służąc w wojsku austriackim poznał tamże Karola Kernera, żołnierza, rodem z Kroacji, w czasie jednej z utarczek przytomność Kernera wyrwała z niebezpieczeństwa uniesionego zbytecznym męstwem księcia, który po wyjściu ze służby wziął go do Warszawy, trzymał przy swoim dworze i obdarzywszy hojnie, kupił dla niego w r. 1810 od Nestego ów pałac”. Przed rokiem 1830 mieściła się tu restauracja i hotel pod nazwą „Hotel d’Europe”, prowadzone przez Szymona Chovot.

Comments are closed.