Pałac Branickich

Jeden z najpiękniejszych późnobarokowych pałaców w Warszawie powstanie swoje zawdzięcza Janowi Klemensowi Branickie- mu, hetmanowi wielkiemu koronnemu i kasztelanowi krakowskiemu. Budowa pałacu została rozpoczęta najwcześniej w roku 1740. W trzy lata później ukończono podstawowe prace budowlane, jednocześnie jednak doszło do poważnego zatargu pomiędzy fundatorem pałacu, a jego projektantem, znanym architektem Janem Zygmuntem Deyblem. Na miejsce Deybla Branicki skierował do wykończenia pałacu warszawskiego budowniczego Jana Henryka Klemma, który czuwał następnie nad dekoracją wnętrz. Pałac składa się z korpusu głównego i przylegających doń prostopadle skrzydeł bocznych tworzących dziedziniec honorowy od strony ulicy Podwale. Korpus główny od frontu wyróżnia się czterokolumnowym portykiem pośrodku, zwieńczonym grupą alegorycznych figur podtrzymujących kartusz herbowy. Główna brama wjazdowa na dziedziniec znajduje się również od ulicy Podwale. W latach 1750-1754 pracował dla Branickiego Jakub Fontana, kierując budową oficyn gospodarczych. W latach 1753-1754 prowadził on również budowę późno-barokowego pawilonu, usytuowanego przy skrzydle pałacu od ulicy Senatorskiej a mieszczącego buduar. W roku 1757 Fontana kierował pracami przy restauracji wnętrz rezydencji hetmańskiej oraz przy odnawianiu budynków gospodarczych.

Comments are closed.