Pałac Koniecpolskich

Pałac Koniecpolskich

Zwany jest również pałacem Koniecpolskich, Radziwiłłów lub Namiestnikowskim od kolejnych właścicieli i użytkowników. Budowę korpusu głównego dzisiejszego pałacu rozpoczęto około roku 1643, nakryto go dachem zimą 1645 roku i ostatecznie ukończono przed rokiem 1655, Fundatorem pałacu był hetman Stanisław Koniecpolski, projektodawcą zaś najprawdopodobniej włoski architekt Costantino Tencalla. W roku 1646 pałac przeszedł na własność syna Stanisława Koniecpolskiego Aleksandra, a następnie na własność wnuka, również Stanisława. W latach 1661- 1685 należał do rodziny ks. Lubomirskich, od roku 1674 pertraktowała o jego kupno rodzina ks. Radziwiłłów, która ostatecznie nabyła rezydencję w roku 1685. Była to wczesnobarokowa dwupiętrowa budowla wzniesiona na planie wydłużonego prostokąta z obustronnymi ryzalitami skrajnymi, stojąca na wysokiej skarpie wiślanej. W latach 1694-1705 pałac został przebudowany pod kierunkiem Augustyna Locci, Karola Ceroni oraz Andrzeja Jeziornickiego, następnie w latach od około 1720 do 1722 odnowiono go przy udziale Karola Baya. W roku 1728 sprowadzony z Włoch budowniczy Dominik Cioli wyremontował grotę pod pałacem i osuszył zawilgocony pałac. W dziesięć lat później rezydencja wymagała gruntownego remontu. W latach 1755-1762 przeprowadzono gruntowną przebudowę pałacu według projektu Jana Zygmunta Deybla. Wybudowano wówczas m.in. skrzydła boczne i przekształcono korpus główny w stylu późnego baroku.

Comments are closed.