Pałac Kossakowskich

Pałac Kossakowskich

Posesję, na której stoi pałac, nabyli w roku 1780 małżonkowie Izaak i Marianna Ollierowie od księcia Augusta Sułkowskiego. Niebawem Ollierowie przystąpili do budowy klasycystycznego pałacu, który miał być już gotów w roku 1784. Była to jednopiętrowa, jedenastoosiowa budowla wzniesiona w linii zabudowy ulicy. Jej elewacja frontowa miała ryzality skrajne podwyższone o belwederki i ryzalit środkowy zwieńczony trójkątnym frontonem. Nie wiemy, kto ją projektował. Fundator pałacu Izaak Ollier był znanym w Warszawie kupcem bławatnym wywodzącym się z rodziny hugonockiej osiadłej w Berlinie. Jego pałac na Nowym Świecie należał do piękniejszych siedzib burżuazji warszawskiej schyłku XVIII w. W roku 1848 spadkobiercy Olliera sprzedali pałac bogatemu ziemianinowi Władysławowi Pusłowskiemu, który niebawem przystąpił do gruntownej jego przebudowy według projektu Henryka Marconiego, opracowanego w roku 1849. Pałac został nadbudowany o piętro „wstawione” pomiędzy już istniejące belwederski skrajne, które z kolei architekt podwyższył także o piętro. Zasadnicza kompozycja elewacji frontowej pałacu nie uległa zatem istotnej zmianie. Elewację tę skomponowano w stylu dojrzałego renesansu włoskiego. Na ryzalicie środkowym sięgającym tylko drugiego piętra ustawiono w roku 1851 cztery kamienne figury dłuta Pawła Malińskiego przedstawiające muzy: Klio, Talię, Uranię i Erato. Pałac składał się wówczas ze skrzydła frontowego od strony ulicy Nowy Świat i z przylegających dość prostopadle trzech oficyn od strony dziedzińca. Rzut poziomy pałacu przypominał zatem położoną literę E.

Comments are closed.