Pałac Lubomirskich

Kiedy powstał pałac, noszący do dziś nazwę pałacu Lubomirskich, dokładnie nie wiemy. Istniał z pewnością w roku 1712, jednak nie wiadomo, do kogo wówczas należał. Składał się z korpusu głównego i połączonych z nim oficyn otaczających prostokątny dziedziniec. Około roku 1730 stanowił własność architekta Jana Zygmunta Deybla, pod koniec lat trzydziestych XVIII w. należał do ks. Stanisława Wincentego Jabłonowskiego, wojewody rawskiego, w którego posiadaniu był jeszcze w roku 1743. Około połowy XVIII w. stał się własnością ks. Antoniego Lubomirskiego, wojewody lubelskiego. W roku 1760 rozpoczęto gruntowną przebudowę pałacu według projektu Jakuba Fontany, który nadał rezydencji charakter późnego baroku. Przebudowa ta nie została ukończona – widok nie dokończonego pałacu namalował w 1779 roku Bernardo Bellotto zwany Canaletto. W roku 1776 połowę pałacu objął w posiadanie wychowanek ks. Antoniego Lubomirskiego ks. Aleksander, który stał się posiadaczem całości nieruchomości w roku 1790. Ks. Aleksander Lubomirski niezwłocznie pomyślał o ukończeniu i modernizacji rezydencji Projekty klasycystycznej przebudowy wykonał na jego zamówienie Jakub Hempel. Roboty budowlane rozpoczęły się po roku 1790 i trwały do roku 1793. Szczególnie okazale prezentowała się nowo ukształtowana elewacja od placu Żelaznej Bramy z dziesięciokolumnowym portykiem jońskim w wielkim porządku. Do czasów budowy gmachu Teatru Wielkiego była to największa kolumnada w Warszawie.

Comments are closed.