Pałac Ministra Skarbu

Powstał w latach 1825-1830 w wyniku gruntownej przebudowy barokowego pałacu Ogińskich dokonanej przez Antonia Corazziego. Przeznaczony był na siedzibę ówczesnego ministra skarbu, ks. Ksawerego Druckiego-Lubeckiego. Corazzi nadał budowli charakter renesansowy, kształtując ją na wzór willi włoskiej o- kresu odrodzenia. Wrażenie to potwierdzają zwłaszcza wielkie tarasy rzadko spotykane w naszym klimacie. Gmach, jak wszystkie dzieła Corazziego, odznacza się doskonałymi proporcjami i umiejętnym zestawieniem brył. W latach 1919-1921 budynek został starannie odrestaurowany przez Mariana Lalewicza na potrzeby ministerstwa skarbu. Po wojnie odbudowano go w latach 1950-1954 pod kierunkiem Piotra Biegańskiego i wraz z sąsiednim pałacem Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu przeznaczono na siedzibę Prezydium Stołecznej Rady Narodowej. Obecnie w pałacu mieści się również Urząd Miasta Stołecznego Warszawy. W roku 1951 ustawiono przed gmachem pomnik Feliksa Dzierżyńskiego projektu Zbigniewa Dunajewskiego. Pomiędzy arkadami parteru wmurowane są dwie tablice: pierwsza z nich upamiętnia obrady Klubu Jakobinów odbywające się u schyłku XVIII w. w pałacu Ogińskich, druga poświęcona jest Antoniemu Corazziemu. Odsłonięto ją 26 kwietnia 1977 roku w stuletnią rocznicę śmierci zasłużonego dla Warszawy architekta.

Comments are closed.