Pałac Paca

Fundatorem pałacu był ks. Dominik Radziwiłł, podkanclerzy litewski od roku 1681 i kanclerz litewski od 1690. Do budowy rezydencji w Warszawie skłoniły go zapewne wysokie godności, z którymi łączyła się konieczność stałego przebywania na dworze królewskim. Nie wiemy dokładnie, kiedy pałac powstał, w każdym razie był gotów przed śmiercią kanclerza w roku 1697. Był to korpus główny dzisiejszego pałacu, wzniesiony w stylu barokowym według projektu Tylmana z Gameren. Pałac po śmierci fundatora pozostawał w rękach jego potomków. W latach 1744-1758 należał do biskupa chełmińskiego, a potem krakowskiego i jednocześnie kanclerza koronnego Andrzeja Załuskiego. Od jego spadkobierców odkupił nieruchomość w roku 1759 ks. Michał Kazimierz Radziwiłł zwany „Rybeńko”, wojewoda wileński, i przekazał ją na powrót linii kleckiej Radziwiłłów. W latach 1762-1775 dzierżawił pałac ks. Michał Fryderyk Czartoryski kanclerz litewski. W okresie, kiedy tu mieszkał, częstym gościem pałacu bywał Stanisław August Poniatowski. 3 listopada 1771 roku, kiedy król wyjechał z pałacu, został zatrzymany przez konfederatów barskich i uprowadzony za miasto. Porwanie nie udało się; król po nocy spędzonej w marymonckim młynie zdrów i cały wrócił na Zamek. W latach 1823-1824 podzielony już na części pałac wykupił od Radziwiłłów generał Ludwik hr. Pac i niezwłocznie przystąpił do jego gruntownej przebudowy według projektu Henryka Marconiego. Przebudowa zakończona zasadniczo w roku 1828 objęła nie tylko pałac właściwy, architekt ujął dziedziniec przed pałacowy w skrzydła boczne i zamknął go gmachem frontowym od ulicy Miodowej.

Comments are closed.