Pałac pod czterema wiatrami

Nazwę swoją zawdzięcza figurom czterech wiatrów ustawionych na filarach ogrodzenia oddzielającego dziedziniec od ulicy Długiej. Zwany jest również pałacem Diickerta od jednego z właścicieli w XIX w. Fundatorem pałacu był Stanisław Kleinpolt, używający od czasu nobilitacji na sejmie w roku 1676 nazwiska Małopolski, metrykant skarbu koronnego, sekretarz królewski, a wreszcie podstoli i chorąży bracławski. Budowa pałacu nastąpiła zapewne po nobilitacji fundatora, tj. około roku 1680, na pewno przed rokiem 1685, kiedy to pałac nabył Jan Dobrogost Krasiński, referendarz koronny i starosta warszawski. Krasiński niedługo użytkował „pałac kleinpoltowski”, stojący zresztą w bezpośrednim sąsiedztwie nowo wybudowanego, okazałego pałacu Krasińskich i sprzedał go w 1698 roku biskupowi płockiemu Andrzejowi Załuskiemu. W obecnym stanie badań nie wiemy, jak pałac wyglądał pod koniec XVII w., to pewne jednak, że składał się z korpusu głównego i skrzydeł bocznych. Przy jego ukształtowaniu pracował Tylman z Gameren, nie znamy jednak zakresu jego działalności. W XVIII w. pałac zmieniał często właścicieli. W roku 1731 kupił go Franciszek Ossoliński, później należał kolejno do Jana Tarły, ks. Michała Kazimierza Radziwiłła zwanego „Rybeńko”, bankiera Piotra de Riacour, od 1765 roku do Piotra Teppera, jednego z największych finansistów okresu panowania Stanisława Augusta, a od roku 1784 do jego krewnego i spadkobiercy Piotra Fergussona Teppera, który wspaniałością swej siedziby chciał dorównać arystokracji rodowej. W ciągu XVIII w. barokowa architektura pałacu uległa przemianom.

Comments are closed.