Pałac Potockich

Bażantarnia, później Natolin, to piękna miejscowość opodal Wilanowa, znana z osiemnastowiecznego pałacyku wzniesionego na skraju dawnej skarpy wiślanej i z rozciągającego się u jej stóp rozległego krajobrazowego parku. Za panowania Jana III znajdowała się tu hodowla bażantów i stąd nazwa, która przetrwała do początku XIX w. W pierwszej połowie XVIII w. podmokły las porastający te tereny został przecięty pięcioma promieniście rozchodzącymi się alejami skupiającymi się na wysuniętym nieco cyplu wspomnianej już skarpy. Las przecinała również aleja poprzeczna do osi głównej oraz kanał i rowy osuszające. W latach 1780-1783 z inicjatywy ówczesnego dziedzica Wilanowa, księcia Augusta Aleksandra Czartoryskiego, wzniesiono na cyplu klasycystyczny pałacyk według projektu Szymona Bogumiła Zuga. Po śmierci księcia w roku 1782 roboty przy wykończeniu siedziby kontynuowane były przez jego córkę, księżnę Izabellę Lubomirską, marszałkową wielką koronną, która otrzymała w spadku klucz wilanowski. Pałacyk zbudowany został na planie prostokąta z dwoma wydatnymi ryzalitami od frontu i z owalnym salonem od strony skarpy, otwartym na zewnątrz jońską kolumnadą. Ściany tego salonu oraz inne pomieszczenia pałacyku ozdobił malowidłami Vincenzo Brenna, włoski architekt i malarz, sprowadzony do Polski przez zięcia księżny marszałkowej, Stanisława Kostkę Potockiego.

Comments are closed.