Pałac Prymasowski

Pod koniec XVI w. stały w tym miejscu dworki i browary, które zakupił w roku 1593 – jeszcze jako biskup płocki – Wojciech Baranowski i zaczął budować pałac dla siebie i swoich następców. Zostawszy arcybiskupem gnieźnieńskim i prymasem, zmienił zamiar i zapisał pałac w roku 1612 kapitule gnieźnieńskiej, przeznaczając go na mieszkanie prymasów. Budowę rezydencji zakończył prymas Wawrzyniec Gembicki, a do jej ozdobienia przyczynił się prymas Jan Lipski. Pałac został zniszczony w czasie wojen szwedzkich, odbudował go w latach 1666-1673 prymas Mikołaj Prażmowski pod kierunkiem Józefa Fontany. Ponowna restauracja i powiększenie pałacu nastąpiło w latach 1690-1691 z inicjatywy prymasa Michała Radziejowskiego, być może według projektu Tylmana z Gameren. W roku 1704 król August II zająwszy przedmieścia Warszawy wydał pałac prymasa Radziejowskiego, swego wroga politycznego, na łup Sasów, Kozaków i Wołochów, którzy spustoszyli budynek. Ponowną odbudowę podjął prymas Stanisław Szembek – przy pałacu zatrudniony był wówczas architekt Jan Chrzciciel Ceroni; wnętrza pałacowe o- zdobił później prymas Teodor Potocki. Gruntowna przebudowa rezydencji nastąpiła w latach 1749-1759 z inicjatywy prymasa Adama Ignacego Komorowskiego – pałac otrzymał wówczas szatę rokokową. Widok pałacu po tej przebudowie utrwalił na bordiurze znanego planu Warszawy z roku 1762 Pierre Ricaud de Tirregaille, francuski architekt i inżynier w służbie polskiej.

Comments are closed.