Pałac Śleszyńskich

Pałac Śleszyńskich

Stanisław Śleszyński, kapitan batalionu saperów wraz z żoną Gertrudą Emilią z Jakubowskich oraz niejakim Józefem Foxem przystąpili w połowie roku 1826 do budowy klasycystycznego pałacyku według projektu znanego architekta Antonia Corazziego. Była to niewielka piętrowa budowla z wgłębnym portykiem zwieńczonym trójkątnym frontonem. Przy pałacyku od strony dzisiejszej ulicy Pięknej wzniesiono również piętrową oficynę. Śleszyńscy założyli w tym samym czasie ogród rozrywkowy zwany Doliną Szwajcarską położony opodal pałacyku na gruncie pełnym wzgórz i parowów. W pierwszych dniach powstania listopadowego w pałacyku miał kwaterę sztab artylerii i tutaj podobno szef sztabu generał Ignacy Prądzyński opracowywał swe plany wojenne. W okresie popowstaniowym pałacyk był przez właścicieli wynajmowany; w roku 1843 zamieszkał tu konsul angielski Gustaw Karol du Piat. W rękach rodziny Śleszyńskich nieruchomość pozostawała do roku 1852, potem często zmieniała właścicieli. W latach 1863-1912 stanowiła własność znanej bankierskiej rodziny Lesserów, od której odkupił ją Ryszard Edward Kimens i w następnym roku odstąpił ordynatowi teplicko-sitkowieckiemu Franciszkowi Salezemu Potockiemu z Peczary. W pałacyku mieścił się wówczas rosyjski klub artystyczny, a w otaczającym go ogródku – mleczarnia. W roku 1928 nieruchomość przeszła w dwóch trzecich na własność Zakładów Przemysłowych „Strzemieszyce”, a w jednej trzeciej na własność Janusza Kirchmajera. Pałacyk oraz oficyna przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego znajdowały się w bardzo złym stanie. Krążyły pogłoski, że pałacyk jest budowlą „nawiedzoną”, w której nikt nie może mieszkać z powodu niewytłumaczalnych zjawisk mających miejsce w godzinach nocnych.

Comments are closed.