Pałac Staszica

Pałac Staszica

Nie był to pałac o charakterze rezydencjonałnym, od początku przeznaczony był bowiem na siedzibę Towarzystwa Królewskiego Przyjaciół Nauk, nazywano go jednak od chwili powstania pałacem Staszica od nazwiska inicjatora i współfundatora budowy. Gmach powstał w latach 1820-1823 na miejscu rozebranego późnobarokowego kościoła dominikanów obserwantów. Projekty wykonał Antonio Corazzi, który nadał budowli charakter dojrzałego klasycyzmu. Fasada pałacu zwieńczona niewielką kopułką stanowiła odtąd piękne zamknięcie perspektywy Krakowskiego Przedmieścia. Łukasz Gołębiowski tak charakteryzuje salę zebrań Towarzystwa w swym Opisaniu historyczno-statystycz- nym miasta Warszawy wydanym w roku 1827: „Salę na publiczne posiedzenia zdobi wizerunek naturalnej wielkości Najjaśniejszego Cesarza i Króla Aleksandra I zrobiony przez Blanka profesora, z przeciwnej strony jest Bacciarellego roboty portret Króla Saskiego, płaskorzeźby na ścianach dziełem są Malińskiego, sztukateria i inne ozdoby Yincentiego, ściany ustrojone popiersiami: Albertrandiego, Potockiego, Naruszewicza, Krasickiego, Jana Kochanowskiego i Sarbiewskiego. Naprzeciwko miejsca dla członków jest amfiteatr obszerny, kilkaset osób pomieścić mogący i loże kolumnami korynckiego porządku ozdobione”. Sala ta nie zachowała się do dziś zniszczona przez późniejsze przebudowy gmachu. W roku 1830 ustawiono przed pałacem Staszica pomnik Mikołaja Kopernika, dzieło słynnego duńskiego rzeźbiarza Bertela Thorvaldsena. Towarzystwo Królewskie Warszawskie Przyjaciół Nauk użytkowało gmach do roku 1832, kiedy to zostało rozwiązane na rozkaz cara Mikołaja I.

Comments are closed.