Pod Blachą

Pod Blachą

Nazwę swoją zawdzięczał pokryciu dachu. Dzieje jego zaczynają się w roku 1651, kiedy kowal i płatnerz Wawrzyniec Reffus przystąpił do budowy piętrowej kamienicy na gruncie nadanym mu przez króla Jana Kazimierza, znajdującym się tuż przy Zamku. Kamienica ta była na pewno gotowa w roku 1656, a w rok później uległa zniszczeniu w czasie szturmu Warszawy przez wojska księcia siedmiogrodzkiego Stefana Rakoczego. Odbudowa jej ciągnęła się bardzo długo, skoro w roku 1687 nie była jeszcze ukończona. W roku 1698 nabył kamienicę od rodziny Reffusów kanonik wileński Krzysztof Montwid Białłozor, sekretarz Jego Królewskiej Mości i niebawem oddał ją w użytkowanie księciu Jerzemu Dominikowi Lubomirskiemu, najpierw podstolemu, a później podkomorzemu koronnemu. Lubomirski przebudował kamienicę, dodając jej od zachodu pałacową fasadę i dobudowując od południa skrzydło prostopadłe do już istniejącej budowli. W roku 1720 stał się właścicielem nieruchomości i wkrótce przystąpił do ponownej przebudowy swej siedziby. Pałac w wyniku tej przebudowy otrzymał późnobarokową szatę, którą w zasadzie zachował do dziś; dodano wówczas od północy drugie skrzydło, dzięki czemu powstał obszerny dziedziniec honorowy. Pałac w tym stanie uwiecznił Bernardo Bellotto zwany Canaletto na dwóch obrazach malowanych w latach 1772 i 1773. Po śmierci Jerzego Dominika Lubomirskiego w roku 1727 pałac przeszedł na własność jego synów: Antoniego Benedykta, marszałka wielkiego koronnego i Franciszka Ferdynanda, miecznika koronnego.

Comments are closed.