Przekazanie Palacu Potockich

Izabella Lubomirska przekazała pałac swej córce Aleksandrze zamężnej za hr. Stanisławem Kostką Potockim, znanym kolekcjonerem i historykiem sztuki. Po jego śmierci w roku 1821 wdowa przez jakiś czas sama zarządzała majątkiem, a w roku 1824 oddała zarząd dóbr wraz z pałacem w ręce syna Aleksandra. Po jej śmierci w roku 1831 Aleksander Potocki stał się jedynym właścicielem nieruchomości. Dla siebie zarezerwował apartament na pierwszym piętrze korpusu głównego, resztę pomieszczeń pałacowych przeznaczając do wynajęcia. Z kolei po śmierci Aleksandra w roku 1845 pałac przeszedł na własność jego syna, Stanisława Potockiego. Powoli wspaniała siedziba arystokratyczna stawała się kamienicą dochodową. W skrzydle od ulicy Czystej – dzisiejszej Ossolińskich – urządzono sklepy; w pawilonie na rogu Czystej i Krakowskiego Przedmieścia mieściła się od roku 1857 znana księgarnia Gebethnera i Wolfa. Wykorzystano również dziedziniec pałacowy wydzierżawiając go Gracjanowi Ungrowi pod budowę okazałego pawilonu przeznaczonego na wystawy artystyczne. Pawilon ten wzniesiono w roku 1881 według projektu Leandra Marconiego. Tu właśnie publiczność warszawska miała okazję obejrzeć wielkie kompozycje historyczne Grunwald i Hołd Pruski Jana Matejki. W roku 1886 pałac odkupił hr. Józef Potocki z Antonin, który przystąpił w roku 1896 do gruntownej restauracji budynku. Zburzono pawilon Ungra i wyposażono bramy po obu stronach kordegardy w neobarokowe kraty według rysunku Leandra Marconiego. Restauracją pałacu kierował jego brat, Władysław Marconi.

Comments are closed.